Karlı bir Pazar sabahında, -Ankara’ya her geldiğimde vazgeçilmez radyo frekansım- 91.20’de klasik müzik ziyafeti çekiyorum kendime… Bahçemdeki Mavi Ladin’in kar altındaki doyumsuz manzarası, Mstislav Rostropoviç’in viyolonselden akıp giden ezgileri ve sıcacık kahve, ister istemez nostaljiye sevk ediyor insanı… Başlıyor insan eski hatıraları – defterleri karıştırmaya… Ve neler neler çıkıyor karşımıza… Duygulandıran, hüzünlendiren, bazen de kızdıran sayfalar… İşte, bunca güzellik arasında tüm keyfimi kaçırabilecek bir tanesi; Neredeyse tam bir yıl önce …Yazının devamı için tıklayınız.
